Op dreef

Ik vind van mezelf dat ik vandaag aardig op dreef ben. Waarmee? Ik zou niet weten, maar het voelt wel zo. Misschien door al die connects in LinkedIn, misschien door de gesprekken voor een baan, of misschien omdat ik …….zou niet weten.

Mischien moet ik dat eens meer gaan hebben. Dat gevoel. Dat ik op dreef ben. Moet toch ergens een knopje voor zijn of zo….ik zou niet weten. Want hoe zet je dat nou aan? Dat gevoel. Dat je op dreef bent. En….hoe is het uit gegaan en wie heeft dat dan gedaan? Dat ge……ja dat. Het is namelijk wel eens weg. Dan voel je je niet of dreef. Of liever, je denkt er niet over na of je wel op dreef bent. En dan ben je het niet. Of wel. Maar je weet het niet. Nu weet ik het wel. Dat ik op dreef ben. Maar nog steeds niet waarvan of waarom. En wie dat dan aan heeft gezet. Dat gevoel.

Lekker zo op dreef zijn. Noemen ze dat flow? Of geluk? Of…of… ik zou niet weten. Lekker is het wel. Het klinkt als een deuntje in mijn hoofd. Het wil niet weg. Ok, blijf dan maar hier.

 

Een beetje schrijven

Soms heb je gewoon zin om een beetje te schrijven. Heb jij dat ook wel eens? Dat je gewoon wat aan het papier uh internet wil toevertrouwen? Ik in ieder geval wel. Waar ik het dan over wil hebben? Ik zou nie weten. Da’s dan wel weer jammer hoor ik je denken. Kan dat dan? Horen denken? Ik zou nie weten. Ik denk het nie.

Maar soms wil je gewoon, nou ja, gewoon wat schrijven. En waar het dan over gaat is niet belangrijk. Dat komt later wel. Als je dan tenminste iets te binnen schiet. Over het onderwerp waarover je wilt schrijven bedoel ik dan. Maar nu hoeft dat niet. Nu tik je gewoon letters en die letters worden woorden, worden woorden….hé dat scheelt maar één o. En die woorden worden zinnen. Korte, lange, nikszeggende, grappige, flauwe. Van alles wat.

Tja denk je dan, maar zou iemand dat dan lezen? Die letters, die woorden en die zinnen. Maakt toch ook niks uit, flap ik er ineens hier uit in dit blog. Ik schrijf toch gewoon. Gewoon voor mezelf. Gewoon omdat ik het wel gezellig vind om te schrijven. Nu. Straks misschien niet meer.

En toen stopten mijn vingers met tikken, vielen de letters stil, verstomden de woorden en werden de zinnen leeg. Dan is het gedaan met de pret. De schrijfpret. Dan wordt het tijd om op de knop van publiceren te drukken. Druk, druk, druk. Tjoepie daar gaan de letters, de woorden, de zinnen. De ether in. De eeuwigheid in. En zijn de eerste zinnen al weer geschiedenis en die nu nog volgen de toekomst.

Och zomaar. Gewoon. Omdat ik er zin in had.

 

Geboorte

Geboorte vind ik een mooi woord. Er gaat zoveel kracht en tegelijkertijd liefde van uit. Ik gebruik het daarom hier op deze plek. Als titel van mijn eerste schrijfsel. Mijn eerste creatie. Wat er hier gaat komen weet ik niet en wil ik ook niet weten. Ik verras mezelf graag. Houd het graag spannend. Open laten wat er komt. Dat schept ruimte. Creativiteit en vrijheid.
En dat maakt me blij.